Awak tahu?
Hari ini, saya terharu dengan awak.
Merepeklah.
Itu temu duga terakhir awak, bukan?
Pastikan awak lulus.
Faham?
Awak tahu?
Jantung saya berdegup kencang apabila nampak awak.
Entah mengapa.
Mungkin saya dah gila.
Biar saya tengok awak.
Apa yang awak buat?
Biar saya tengok awak.
Saya tak faham.
Kenapa saya rasa awak hebat?
Oh, Tuhan.
Kang Donggu, apa awak buat?
Saya tak boleh tidur.
Kenapa murung?
Saya sedang fikir perkara yang awak katakan.
Sama ada saya mampu tanggung situasi Yuna.
Puas saya fikir, masih tak bertemu jawapan.
Saya tak tahu sama ada saya boleh lalui hidup itu.
Ya, memang susah.
Awak nak minum soju dengan saya?
Saya pun ada masalah sendiri.
Ya.
Mari minum.
Jom.
Kasut awak.
Cepat. Teruskan berjalan.
-Kita dah hampir sampai. -Diam.
-Cepat. -Saya nak minum lebih banyak.
-Bukan situ, sini! -Saya nak minum lebih banyak.
Saya nak minum lebih banyak!
Oh, Tuhan!
Sakitnya. Apa benda yang saya langgar?
Awak okey?
Apa ini...?
Ini kamera Donggu.
Seojin, apa kita nak buat?
Kita dah pecahkan kamera Donggu.
Apa kita nak buat?
Hei, jangan muntah.
Tidak! Tidak!
Saya rasa nak mati.
Saya dah tak tahan lagi.
-Mengapa awak minum begitu banyak? -Saya letih. Jangan bercakap dengan saya.
Sua.
Awak terlalu banyak minum.
Helo?
Ya, Detektif.
Dah tangkap penipu itu?
Belum?
Baiklah.
Dia selalu suruh saya tunggu.
Mereka belum tangkap penipu yang bercakap bahasa Thai itu?
Belum.
Di mana dia?
Jika mereka jumpa dia, saya akan bunuh dia.
Jangan risau. Mereka akan jumpa dia tak lama lagi.
Dusik, awak okey?
Maksud saya, tentang hal Malgeum.
Saya okey.
Ini peluang yang baik untuk dia.
Ia perkara yang bagus.
Lagipun, saya nak sambung novel Internet saya.
Jadi, saya tiada masa nak fikir tentang dia.
Novel Internet awak? Bukankah dah habis?
Tapi peminat saya mahu baca "President Is Bruce Lee" musim kedua.
Musim kedua?
Tentang Presiden Amerika yang menembak makhluk asing.
Saya nak berehat...
...tapi peminat mendesak. Itulah takdir hidup seorang penulis.
Okey, saya nak pergi kerja.
Musim kedua?
Saya dah buat sup pollock untuk hilangkan pening mabuk awak.
Betul?
Sedapnya.
-Donggu, rasalah. -Baik, terima kasih.
Seojin dan Junki masih tidur?
Saya rasa mereka minum banyak semalam.
Mengapa mereka berdua lepak bersama-sama?
Mungkin mereka dah jatuh cinta.
Jatuh cinta?
Menjijikkan.
Berani awak biar adik saya...
...bersama lelaki seperti dia?
- Apa buruknya Junki? - Apa?
Saya tak kata dia jahat.
Tapi saya lihat dia membesar. Dia tak boleh bercinta dengan adik saya.
Min Sua.
Jangan sebut hal itu lagi. Ia menjijikkan.
Sakitnya kepala saya.
Kenapa kamu berdua minum semalam?
Di mana? Sampai pukul berapa?
Saya tak tahu.
Seojin. Pukul berapa kita pulang?
Saya pengsan. Saya ingat sedikit-sedikit saja.
Saya juga pengsan. Saya ingat sedikit-sedikit saja.
"Pengsan"?
Kami mula minum soju pukul 7:00 malam.
Kemudian, kami pesan bir.
Kami makan mi siput.
Kemudian, kami makan sup kek ikan dan wain beras.
Apabila nak balik, tauke beri kami makanan percuma.
Jadi kami pesan sebotol soju lagi.
Kita minum satu atau dua gelas itu.
Kenapa? Apa yang kita buat...
Tunggu.
Saya nak minum lagi!
Apa? Apa?
Ada sesuatu berlaku antara kamu berdua?
Tidak, tiada apa-apa..
Ya, tiada apa-apa.
Saya nak pergi mandi.
Saya nak sambung tidur.
Tak guna, itu bukan mimpi.
Ia benar-benar berlaku.
Saya akan mati jika Donggu tahu.
Kenapa saya buat begitu?
Kenapa?
Kenapa saya cium dia?
Kenapa?
-Seojin. -Apa?
Awak ingat perkara yang berlaku malam semalam?
Awak ingat juga?
Mestilah, takkanlah tak ingat.
Bagaimana ini boleh terjadi?
Apa kita nak buat?
Junki. Boleh kita berpura-pura ia tak pernah berlaku?
Apa?
Kita tak boleh buat begitu. Ia sudah berlaku.
Kita mesti rahsiakan dan jangan sebut langsung.
-Bagaimana jika Donggu dapat tahu? -Apa? Donggu?
Dia takkan tahu. Dia tak nampak kita.
Hei. Tidak ada rahsia di dunia ini.
Jangan cakap begitu.
Tak ada saksi, jadi kita cuma perlu rahsiakannya.
Mungkin awak betul.
Mestilah. Jadi...
Biar pecah di perut jangan pecah di mulut.
Baiklah.
Saya rasa tak sedap hati tentang ini.
Saya tentu dah gila.
Kenapa saya cium dia?
Semua ini sebab alkohol.
Kenapa saya mesti pecahkan kamera Donggu?
Semuanya sebab alkohol.
Alkohol. Alkohol.
Presiden tewas di tangan makhluk asing di musim pertama.
Perlukah saya hidupkan dia semula?
Macam zombi.
Ya, dia jadi zombi lalu terus melawan makhluk asing.
"President Is Bruce Lee Is Zombie"
Tajuk yang hebat.
Tumpang tanya, di mana ramyeon itu?
Yang mana satu?
Ppappai Ttappo Tomyum Thai.
-Ramyeon itu. -Apa?
Oh, ramyeon Thai itu? Dah habis.
Betulkah? Saya teringin nak makan.
Sua dah ada teman lelaki?
-Apa pekerjaannya? -Dia pengurus restoran Thai.
Talek kaprik paw.
Tengpit Kai somtam.
Tunggu.
Ppappai ppoppai...?
Thailand.
Tentu dia bekas teman lelaki Sua.
Matilah awak!
-Ada sesuatu terbang di tepi kita tadi. -Ya.
Siapa yang nak mati?
Donggu, maafkan saya tapi boleh awak jaga Sol?
-Saya nak ke kelas kek dan pastri. -Baiklah.
Sol, mak perlu pergi ke kelas.
-Terima kasih. Jumpa nanti. -Selamat tinggal.
Jumpa nanti.
Saya akan periksa tempahan bilik.
Siapa yang jatuhkan ini?
Eh, kenapa semua ini ada di lantai?
Apa ini?
Apa dah jadi?
Kamera saya! Apa yang terjadi pada kamera saya?
Siapa yang pecahkan kamera saya?
Awak, bukan?
Bukan saya.
Kang Seojin!
Awak, bukan?
Awak yang buat!
Apa maksud awak? Saya tak nampak pun kamera awak.
Ini mesti kerja Dusik.
Helo?
Bong Dusik! Awak pecahkan kamera saya, bukan?
Apa? Tak?
Letak telefon!
Siapa yang pecahkan kamera saya?
Kalau saya jumpa orangnya, saya akan lipat dua!
Kamera saya! Tidak!
Siapa yang buat?
Tak boleh masuk.
Kenapa saya cium Junki?
Saya dah gila! Tapi Junki nampak hebat di bilik temu duga.
Tapi, kenapa?
Kenapa?
Tak tahulah.
-Seojin... -Terkejut saya!
-Ketuklah dulu. -Maaf.
Saya perlu bercakap dengan awak.
Cakap apa?
Seojin.
Jomlah beritahu Donggu apa yang berlaku malam tadi.
Apa?
Kenapa awak nak sangat beritahu dia?
Tengoklah dia tadi.
Saya takut dia naik darah kalau tahu sendiri nanti.
Saya sangat cemas.
Tapi, perlukah kita beritahu dia?
Seojin, bangkai ditutup tetap akan berbau.
Jika dia tahu nanti, dia akan bunuh kita.
Awak kenal dia.
Mari kita mengaku saja.
Okey, katakan kita mengaku.
Awak rasa Donggu boleh terima?
Sebaik saja kita buka mulut, kita akan mati.
Kenapalah saya...
Padamkan saja daripada memori awak.
Jika kita tutup mulut, tiada sesiapa akan tahu.
Baiklah.
Kenapa dia nak beritahu abang saya yang kami bercium?
Dah gila?
Mungkin dia takkan tahu jika kami tutup mulut.
Dia memang teruk.
Kenapa tak nak mengaku kami pecahkan kamera itu?
Minta-minta dijauhkan daripada perempuan seperti dia.
Awak dah dapat gambar dia. Jadi, awak boleh tahan dia, bukan?
Saya kena tunggu lagi?
Berapa lama saya perlu...
Helo?
Detektif?
Berapa lama saya perlu tunggu?
Ini tak boleh jadi.
Awak buat apa?
Saya nak tunggu dia di sini.
Tak bolehkah?
Tak, tapi kalau dia nampak awak, dia akan lari.
Betul juga.
Apa patut saya buat?
Kolotnya.
Baju seragam ini buruk.
Itu baju seragam. Pakai sajalah.
Sampai bila awak nak tunggu di sini?
Sampai saya dapat orang itu.
Tak bolehkah?
Saya nak susun barang. Jaga kaunter.
Baiklah.
-Selamat datang. -Satu tin Coke.
-Satu coklat. -Apa?
Kenapa suruh saya?
Kalau pelanggan suruh, buat sajalah.
Apa awak cakap?
Awak biadab.
Awak marah?
Mana boleh cakap dengan pelanggan begitu? Awak itu pekerja sambilan.
Apa?
Berani awak.
Sua, berhenti.
Saya akan ambil untuk awak.
Bagus.
-Ini dia, tuan. -Ya.
Diam saja.
Ambil ini.
Maaf.
Kenapa buang di atas lantai? Ada tong sampah di sana.
Gaji awak itu untuk bersihkan lantai juga.
Apa awak cakap?
Berani awak.
Sudahlah.
Ini hari pertama dia.
Saya maafkan kali ini, ya?
Buat kerja elok-elok.
Apa yang...
Terima kasih. Selamat jalan.
Kenapa dengan awak?
Apa? Dia yang biadab.
Dia ada restoran berdekatan.
Lebih baik jangan bergaduh dengan dia.
Awak memang lembik.
Aduhai.
Yuna.
Apa khabar?
Sekejap.
Kenapa awak muram?
Ada masalah?
Saya rasa saya tak dapat ikut kelas itu...
...sepantas orang lain.
Jangan risau.
Awak boleh kejar.
Saya tak boleh berlatih di tempat lain kecuali di dalam kelas.
Yuna, awak ada masa hari ini?
-Masuklah. -Terima kasih.
Kenapa awak bawa saya ke kedai roti?
Apa khabar, bos?
-Ini kedai roti awak? -Ya.
Mari.
Apa?
Ini tempat apa?
Ini bilik kerja peribadi saya.
Saya cipta resipi di sini.
Saya curi tidur pun di sini.
Oh, begitu.
Yuna.
Boleh awak buat donat yang awak belajar di kelas hari ini?
-Saya akan ajar awak. -Betul?
Mahalnya kamera ini.
Saya tak ada duit. Macam mana saya nak beli?
Donggu.
Awak ke mana?
Kedai baiki kamera.
Tapi mereka tak boleh baiki.
-Kasihan Olivia. -Olivia?
Siapa Olivia?
Nama kamera ini.
Saya menyayanginya lebih daripada adik saya sendiri.
Saya beli dengan wang hasil bekerja di tapak pembinaan.
Saya bersihkan dan belai setiap hari.
Saya jadi sayang pada dia.
Donggu.
Awak menangis?
Biasalah...
Saya rasa kosong dan sedih seolah-olah kehilangan adik sendiri.
Olivia...
Bila mereka nak keluarkan keputusan temu duga?
Sol, mungkin saya tak berjaya.
Harap bukan begitu.
Seojin.
Terkejut saya. Apa pula kali ini?
Saya rasa kita patut berterus-terang.
Apa?
Donggu menangis.
Donggu sedang menangis sekarang.
Kenapa dia menangis?
Apa kena-mengena dengan kita?
Kang Seojin.
Awak tak rasa bersalah?
Kenapa nak rasa bersalah?
Awak tak rasa bersalah?
Awak tak kasihan pada Donggu?
Kenapa nak kasihan pada Donggu?
Awak memang teruk.
Saya tak berani nak pandang Donggu pun.
Junki, kita mabuk waktu itu.
Tak perlulah rasa bersalah.
Awak memang teruk.
Awak tak rasa malu di depan Sol?
Entah kenapa awak jadi tak tahu malu begini.
Tak tahu malu?
Junki, jangan fikir melampau.
Tidurlah.
Awak akan rasa lebih baik.
Okey?
Tidurlah.
Semuanya akan okey, kan?
Kenapa awak ketawa?
Novel awak merepek.
Presiden Amerika bertukar jadi zombi dan menembak dengan tangannya?
Ia tak masuk akal.
Saya dah jelaskan dalam musim pertama, Presiden Bruce Lee bangkit semula.
Tak masuk akal.
Saya pun boleh tulis.
Sua!
Berapa lama awak nak tunggu di sini?
Sampai saya dapat tangkap orang itu.
Tapi syif saya dah nak tamat.
Pergi tukar baju.
"Tauke Restoran Gemuk dan Hodoh"
-Ya, tuan? -Ini saya.
Hantar lima ramyeon yang siap direndam ke restoran saya.
Saya dah nak balik, jadi...
Jadi bolehlah hantar dalam perjalanan pulang.
-Cepat sikit. -Apa?
Helo?
Kenapa?
Saya bukan budak suruhan dia.
Tuan, saya bawa lima cawan ramyeon.
Lambat. Lain kali cepat sedikit.
Berapa harganya?
4,500 won.
-Selamat tinggal. -Ya.
Jom balik, Sua.
Dusik.
Mari makan daging khinzir.
Saya belanja.
Kenapa tiba-tiba saja? Mari kita pergi...
Tauke.
Apa?
Nak makan apa?
Dua pinggan daging khinzir dan sebotol soda.
Tolong panggang di dapur. Saya tak suka panggang sendiri.
-Apa? -Kenapa? Awak tak nak?
Ikut saja suruhan pelanggan.
Mana boleh cakap begitu dengan saya?
Kenapa? Marah?
Pelanggan berhak memperkecilkan awak, bukan?
Apa?
Kenapa awak campak benda itu ke lantai?
Bil itu termasuk upah cuci lantai, bukan?
Awak yang cakap.
Awak dah gila?
Apa awak cakap?
Gila?
Awak kata pelanggan awak gila?
Ini cara awak layan pelanggan?
-Apa yang awak buat? -Apa?
Awak pukul saya?
Awak pukul wanita yang lemah?
Saya cuma pegang bahu awak...
Apa?
Tengok.
Tangan saya terkehel.
-Saya rasa tangan saya patah. -Tiba-tiba saja?
Dusik, panggil polis.
-Polis...? -Sakitnya.
Jangan buat begitu. Berhenti.
Mak!
Kenapa berdiri saja? Cepatlah.
Aduh, sakitnya.
Dusik, panggil polis.
Saya minta maaf.
Saya rasa awak terlupa sesuatu.
Awak lupa tundukkan kepala.
Maaf, cik.
Minta maaf kepada dia juga.
Cepat.
Maafkan saya, tuan.
-Maaf atas semua yang telah saya lakukan. -Baiklah.
-Dengar sini, tuan. -Ya.
Dia memang dungu...
...tapi ibu bapanya sangat gembira semasa dia dilahirkan.
Dia bukan hamba awak yang boleh disuruh-suruh.
Kalau saya nampak awak layan dia dengan buruk lagi...
...saya tak tahu apa yang saya akan buat.
-Faham? -Ya.
Bagaimana dengan bahu awak?
Dah baik.
Pekerja awak boleh berkongsi bil hospital saya sebagai upah.
Dusik, jom.
Saya minta maaf.
Awak buat apa? Mari pergi.
Selamat jalan.
Sua, hebatnya awak.
Awak memang luar biasa.
Semua tekanan saya hilang kerana awak.
Kalau awak nampak pembuli, awak kena bertindak.
Kalau biarkan, mereka akan rasa kelakuan mereka itu okey.
-Jangan jadi lembik. -Baiklah.
Beratnya beg saya.
Tolong angkat.
-Apa? -Bawakan beg saya.
Berat. Ambillah.
Tangan saya sakit.
Saya lapar selepas buat persembahan tadi.
Belanja saya kuih beras.
-Apa? -Saya lapar.
Laparnya.
Baiklah...
Kuih beras...
Tunggu.
Sua, awak mengarah-arah saya.
Apa?
Saya minta bantuan sebagai kawan.
Pergilah beli kuih beras.
Cepat.
Cepat!
-Cepat! -Baik...
Rasanya...
-...sedap. -Betulkah?
Ya, betul-betul sedap.
Awak akan semakin mahir kalau kerap berlatih.
Terima kasih banyak.
Semuanya kerana awak.
Yuna, kenapa awak nak jadi cef pastri?
Sebab...
Malu saya nak cakap.
Saya jenis yang selalu buat silap.
Tapi kali pertama saya dipuji ialah semasa saya buat pastri.
Jadi, saya rasa ini saja yang saya pandai.
Saya akan belajar bersungguh-sungguh dan berjaya.
Saya akan buka kedai roti yang besar seperti ini.
Supaya Sol boleh buat apa-apa sahaja yang dia mahu lakukan.
Saya faham.
Yuna.
Awak boleh berlatih di sini bila-bila masa.
-Saya akan beritahu staf saya. -Betulkah?
Terima kasih. Terima kasih banyak.
Itu bunyi apa?
Apa benda ini?
Ini saya.
Olivia.
Olivia?
Kamera Donggu?
Donggu sangat menyayangi saya.
Awak rosakkan segala-galanya.
Semuanya salah awak.
Semua ini salah awak!
Saya minta maaf.
-Saya tak sengaja. -Diam!
Awak fikir awak boleh rahsiakan sampai bila-bila?
Saya memang nak beritahu dia.
-Tapi Seojin... -Jangan beri alasan!
Akhirnya, awak tak beritahu dia.
Saya takkan maafkan awak!
Darah... Darah...
Maafkan saya!
Tidak!
Ini tak boleh jadi.
Ini tak boleh jadi!
Seojin, bangun.
Apa pula kali ini?
Olivia...
Olivia datang dalam mimpi saya.
Siapa Olivia?
Dia menangis air mata darah.
Donggu...
Apa maksud awak?
Saya tak boleh hidup begini.
Saya perlu beritahu Donggu kebenaran.
Tunggu.
Kenapa dengan awak?
Awak nak beritahu abang saya perkara itu?
Itu satu-satunya cara saya boleh terus hidup.
Olivia... Olivia!
Junki!
Kenapa dengan dia?
Awak rasa sangat sakitkah?
Donggu, saya nak mengaku sesuatu.
Apa?
Sebenarnya, saya dan Seojin...
-Kami... -Tunggu!
Apa yang awak buat?
Awak dah gila?
Kang Seojin, hentikan!
Kita tak boleh menipu dia selama-lamanya.
Berapa lama awak nak terus tipu abang awak yang kasihan itu?
Kalau awak terus menipu, dia akan cari awak suatu hari nanti.
Olivia... Olivia...
Apa yang awak cakap?
Apa maksud awak?
Cakaplah.
Kang Seojin, beritahu dia.
Ini peluang terakhir untuk dimaafkan.
Awak dah gila?
Kenapa kita perlu beritahu dia?
Kang Seojin, sudahlah!
Baik. Saya akan beritahu dia.
-Tak guna. -Apa yang kamu lakukan?
Saya masih tak rasa kita perlu beritahu dia.
Cakaplah.
Donggu.
-Sebenarnya... -Ya.
Malam tadi kami minum...
-Tak banyak pun. -Ya.
Saya dan Junki...
Apa? Cakap sajalah.
Kami bercium.
Kami berciuman malam tadi.
Apa?
Apa yang awak cakap?
Kita buat apa?
Awak bukan nak cakap tentang kita bercium?
Apa yang awak merepek?
Saya nak cakap kita pecahkan kamera dia.
Apa?
Tunggu. Tunggu.
Kita ulang balik.
Semalam, kamu minum bersama.
Kemudian kamu pecahkan kamera saya...
Tidak! Tidak!
Sebelum itu...
Kamu minum bersama dan bercium?
Cium?
Kamu berdua? Betul?
Donggu, kami tersilap.
Silap?
Donggu...
Bertenang.
Bertenang?
Macam mana nak bertenang?
Mari sini.
Mari sini!
Kamu tak guna.
Apa kamu berdua buat di dalam?
Buka pintu, atau saya pecahkan!
Saya akan pecahkan pintu! Lee Junki!
Kang Seojin!
Donggu, bertenang.
Bertenang. Mari bercakap secara rasional.
Buka pintu!
Kenapa dia senyap sangat?
Dia dah pergi?
Saya rasa dia nak bunuh kita.
Chewbacca.
Betulkah kita...
Betulkah kita buat begitu?
Ya.
-Awak tak boleh beritahu dia! -Awak yang suruh.
Awak kata itu peluang terakhir untuk jujur.
Saya maksudkan hal kamera itu.
Tunggu.
-Pandang sini. -Apa?
Awak sengaja mabukkan saya, kan?
Apa? Awak dah gila?
-Saya tak akan sukakan awak! -Tunggu!
Mari sini!
Jangan ke mana-mana!
Mari sini!
-Donggu. -Diam!
Berani awak... Dengan adik saya?
Cium?
Tengkuk saya.
Donggu, kami betul-betul silap.
Tentu saya dah tak waras sebab mabuk.
Saya takkan terlibat dengan lelaki macam dia.
Apa?
Saya benci gadis panas baran dan bermisai macam awak.
-Apa? Saya akan bunuh awak. -Diam.
Diam!
Mulai sekarang, mesti ada jarak lima meter antara kamu berdua.
Jangan saling berpandangan.
Jangan bercakap atau fikirkan satu sama lain. Faham?
Baiklah.
Jangan duduk rapat-rapat!
Balik ke bilik. Sekarang!
-Baik! -Cepat!
Cepat! Jaga jarak!
Masalah saya dah cukup banyak.
Donggu.
Biar saya buat.
Tak apa, saya boleh buat.
-Serahkan kepada saya. -Saya boleh buat.
-Saya boleh buat. Awak buatlah kerja awak. -Baiklah.
-Okey. -Okey.
Donggu.
Awak marahkan saya?
-Awak dah kurang bercakap dengan saya. -Apa?
Mana ada.
Taklah.
Baguslah.
Saya akan turun memasak.
Pergilah.
Apa awak buat di sini?
Tak ada apa-apa.
-Apa itu? -Ini?
Ia mengurangkan bengkak. Model gunakan ini.
Mata saya bengkak kerana tunggu penjenayah di kedai.
Oh.
Panjang awak mengeluh.
Apa masalahnya?
Adakah kerana Yuna?
Masalahnya adalah...
...saya nak berhenti, tapi, tak boleh.
Sua.
Setiap hari, saya semakin sukakan dia. Apa saya nak buat?
Apa yang awak suka sangat tentang dia?
Saya tak tahu.
Saya tak tahu apa yang saya suka tentang dia.
Atau kenapa saya suka dia.
Saya tak tahu nak buat apa.
Tiada jawapan.
Macam mana nak jaga orang kalau cuma rakam parti hari jadi?
Bolehkah saya benar-benar jadi pengarah filem?
Adakah ia akan berakhir sebagai mimpi?
Donggu.
Lama tak jumpa.
-Gembira dapat jumpa awak. -Hai, Pengarah.
Apa yang awak buat sekarang?
Biasa saja.
Awak pula?
Saya sedang merakam filem.
Tahniah.
Saya nak cari orang untuk pasukan saya.
Awak nak bekerja dalam pasukan pengarah saya?
Saya?
Saya akan fikirkannya.
-Jumpa lagi. -Selamat tinggal.
Kita dah banyak rugi.
Lama-lama, kita akan jadi gelandangan.
Ya, ini masalah.
-Saya dah pulang. -Hai.
Hai.
Bagaimana kerja awak?
Baik.
Kenapa awak mengeluh?
Ada yang tak kena?
Saya jumpa pengarah filem yang pernah jadi bos saya.
Okey.
Dia tawarkan saya tempat dalam pasukan pengarahnya.
Jadi, awak nak terima?
Saya kata saya akan fikir.
Tiada apa-apa yang perlu difikirkan.
Awak akan dapat gaji minimum dan bekerja setiap malam.
Awak tak akan boleh balik rumah.
Macam mana dengan rumah tetamu ini?
Sudah berbulan-bulan kita rugi. Macam mana nak bayar sewa?
Awak tak boleh buat!
Saya tak kata saya nak terima.
Apa salahnya saya fikir?
Ini cuma monolog luaran!
Helo?
Ya, saya.
Maaf?
Betulkah?
Baiklah. Terima kasih.
Siapa itu?
Ada sesuatu berlaku lagi?
Tak, itu syarikat akhbar tempat saya temu duga.
Saya dapat kerja.
Saya akan mula bekerja di sana esok.
Betulkah?
Ya.
Yuna, ini bukan mimpi, kan?
Kenapa awak cubit saya?
Ini bukan mimpi.
Saya benar-benar dapat?
Oh, Tuhan.
Tahniah!
Tahniah.
Saya bangga dengan awak, adik.
Kenapa bising-bising?
Seojin dapat kerja di syarikat akhbar.
-Dia bermula esok. -Betulkah?
Tahniah, Chewbacca!
Jangan dekati dia. Jaga jarak lima meter.
Baiklah.
Tahniah, Chewbacca.
-Belanja kami makan apabila dapat gaji. -Ya.
Awak akan berlatih selama tiga bulan.
Pasukan hiburan tak cukup kakitangan.
Jadi, awak boleh mula dari sana.
Ini meja awak.
-Semoga berjaya. -Terima kasih.
Tunggu, saya kena perkenalkan diri dulu.
Apa khabar?
Saya wartawan baru, Kang Seojin.
Harap dapat bekerjasama.
Semua orang sibuk.
Siapa awak?
Saya wartawan baru, Kang Seojin.
-Oh, pelatih baru? -Ya.
Gembira dapat berkenalan.
Tapi kenapa awak tak bekerja?
Saya tak tahu apa yang patut saya buat.
Saya boleh buat semua tugas yang awak berikan.
Awak tahu rancangan "King of Mask Singer"?
Sudah tujuh minggu tapi identiti Raja itu masih belum diketahui.
Semua orang berebut-rebut nak tahu identiti sebenarnya.
-Baik. -Siasat identiti raja itu.
Maaf?
Siasat identiti "Sotong Bermuka Merah".
Macam mana saya nak...
Awak kata awak boleh buat apa saja.
Pergilah siasat.
Pastikan awak dapat gambar dia tanpa topeng.
Faham?
Baiklah.
Macam mana nak siasat?
Apa nak buat?
Maaf, ini set "King of Mask Singer", bukan?
Ya, tapi siapa awak?
Saya wartawan.
Saya nak masuk untuk buat temu bual.
Tunggu, awak tak boleh masuk.
Hari ini sesi rakaman tertutup.
Tapi saya wartawan. Wartawan.
Awak tak boleh masuk.
Presiden Korea pun tak boleh masuk. Pergi.
Apa?
Awak menghalang hak rakyat untuk tahu.
Kalau awak terus halang saya, saya terpaksa guna kekerasan.
Awak senyum sinis?
Lepaskan saya.
Jangan perlekehkan hak rakyat untuk tahu.
Pergi sajalah.
Tunggu!
Hei!
Apa saya nak buat?
Awak berguraukah?
Apa benda ini?
-Kenapa? Awak nampak hebat. -Saya kenal suara itu.
Sesuai dengan awak.
Kostum ini menyusahkan.
Apa itu?
-Awak kata ini drama televisyen. -Betullah.
-Drama untuk kanak-kanak. -Apa?
Saya boleh terima.
Tapi awak kata saya geng watak utama.
Betullah.
Ini kisah Aquaman kalahkan awak, penjahat kurita.
Betullah awak geng Aquaman.
Penipu!
-Maaf. -Apa?
Saya tahu itu awak.
Kenapa awak pakai kostum itu?
-Adakah awak sotong? -Saya kurita.
Sotong tiada kaki panjang begini.
-Kenapa awak ke sini? -Saya?
Saya nak tulis cerita.
Wah, pada hari pertama?
Hebat, Chewbacca.
Saya dah kata jangan panggil saya Chewbacca.
Oh, Junki.
Awak tahu siapa Sotong Bermuka Merah?
-Sotong Bermuka Merah? -Ya.
Sudah tentu saya tidak tahu.
Kenapa awak bertanya?
Ada wartawan senior suruh saya siasat.
Susahlah.
Mereka serius tentang keselamatan.
-Mereka tak beritahu penerbit lain. -Ya?
Saya kena ambil gambar Sotong Bermuka Merah.
Saya tak tahu siapa sotong atau kurita bermuka merah ini.
Apa awak nak buat tentang ini?
Tiada apa-apa.
Awak kena rakam babak dalam kostum itu.
-Jom. -Awak nak ke mana?
Ayuh, cepat.
Dia langsung tak membantu.
Tak sangka saya cium dia.
Semuanya sebab alkohol.
Macam mana saya nak tahu siapa Sotong Bermuka Merah?
Saya dah balik.
Hei. Duduk di sini.
Awak nak cakap apa-apa?
Ada orang pesan video yang tunjuk bayi membesar.
Awak nak ambil gambar itu?
Saya?
Saya boleh arahkan semuanya?
Ya, awak boleh muat turun bahan dari awan.
Saya tak beri kepada orang sembarangan. Buat dengan baik.
Saya akan buat video yang macam filem.
Bersedia untuk rasa kagum.
Dah lama tak buat kerja konti.
Teringat zaman saya buat filem pendek.
Mengujakan.
Mungkin saya perlu ambil lebih banyak video.
Apa saya nak buat?
Kerja jaga pintu memang susah, bukan?
Ini untuk awak.
Terima kasih.
Saya masuk dulu.
Awak tak boleh masuk.
Tolonglah...
Nah. Boleh?
Terima kasih.
Saya masuk dulu.
Awak tak boleh masuk.
Tolonglah...
Tolonglah!
Biarkan saya masuk kali ini saja.
Habislah saya kalau pulang dengan tangan kosong.
Saya merayu.
Kalau awak cuba masuk lagi, saya akan hubungi polis.
Tak guna.
Apa saya nak buat?
Di mana saya?
Saya di sini!
Tak pernah menjadi.
Saya tak boleh rakam dia begini.
Oh, ya.
Siapa bayi yang gembira?
Maaflah.
Saya perlu rakam dia, tapi dia tak mahu berhenti menangis.
Tak apalah, tapi, apa yang awak buat?
Saya nak buat video yang merakamkan tumbesarannya.
Saya perlukan lebih banyak rakaman.
Bercakap tentang itu...
Boleh awak bantu saya?
Saya?
Apa yang boleh saya bantu?
Donggu.
Pegang dia begini?
Ya, jangan bergerak.
-Tapi perlukah saya pakai ini? -Ya.
Supaya mudah saya nak padamkan awak nanti.
Memang susah, tapi bertahanlah.
Saya akan cepat. Sedia.
Mula!
Baik. Baik.
Budak baik.
-Budak baik. -Cantik!
Potong!
Sangat bagus, Hyeona.
Bagus, Yuna.
Dah siap?
Fokusnya lari.
Sedia. Mula!
Tengok sini. Yuna, angkat dia lebih tinggi.
-Seperti ini? -Ya!
Hyeona, lihat sini.
Bagus.
Pandang sini.
Potong!
Tahniah.
Yuna, bagus.
Sekali lagi!
Ini sangat memalukan.
Sampai bila saya nak mainkan watak picisan?
Pistol dakwat kurita?
Nama yang hebat untuk pistol.
Saya tak boleh buang air kerana tentakel ini.
-Kita bertemu lagi. -Ya, Hai.
Saya rasa kita ditakdirkan berkawan.
Kostum awak...
Saya dapat watak dalam drama TV kanak-kanak 'Super Aquaman'.
Sebagai Lelaki Ketam.
-Betulkah? -Ya.
Saya juga.
Saya Lelaki Kurita.
Apa kata kita makan kurita rebus dan soju malam ini?
-Boleh. -Baik.
Hari pertama kerja memang teruk.
Saya sangka semuanya akan jadi mudah selepas saya dapat kerja.
Hei, pelatih.
Apa awak buat di sini?
Tiada apa-apa.
Dah tahu identiti Sotong Muka Merah?
Belum.
Kawalan mereka terlalu ketat.
Itu alasan awak untuk tak buat kerja?
Tidak.
-Seojin. -Pelatih.
Awak tak boleh bekerja sebagai wartawan dengan sikap itu.
Saya tak peduli tentang keselamatan. Cari jalan.
Kenapa mereka upah awak?
-Saya minta maaf. -Apa-apalah.
Jangan kembali ke pejabat sebelum awak tahu siapa dia.
Kalau awak gagal, awak patut berhenti.
Faham?
Ya.
-Teruknya. -Kenapa?
Awak kenal dia?
-Lelaki Ketam. -Ya?
Boleh awak tolong saya?
Lelaki Ketam!
Dah sedia?
Okey.
Hei!
Awak tahu rasa ketam?
Apa pula ini?
Maaf.
Siapakah awak?
-Saya lindungi keamanan di laut. -Lelaki Ketam.
Berjuang demi keadilan.
-Saya Lelaki Ketam! -Apa yang awak buat?
Si dungu!
Hei!
Lelaki Kurita! Sekarang!
Lepaskan saya! Saya cakap, lepaskan saya.
Dakwat kurita!
Pistol!
Pergi!
Pergi! Lelaki Kurita!
-Terima kasih. -Pergi!
Itu dia.
Kekapis?
Sudu laut?
Pepancut laut?
Macam hidangan makanan laut.
Sotong.
Jumpa.
Sotong!
Apa semua ini?
Siapa awak?
Helo. Awak Sotong Bermuka Merah, bukan?
Sudah tujuh minggu awak bertakhta, bukan?
Ya. Tapi siapa awak?
Gembira dapat berkenalan.
Saya Lelaki Kurita, penjahat yang menentang Aquaman.
Nama saya Lee Junki.
-Siapa nama awak? -Maaf?
Kenapa awak nak tahu nama saya?
Saya kurita, awak sotong.
Hidupan laut perlu saling mengenali.
Saya tak boleh beritahu nama saya. Ia rahsia.
Aduhai, kita sama jenis.
Saya dah beritahu nama saya. Tak sopan kalau awak tak beritahu.
Saya tak boleh beritahu awak.
Tunggu.
Saya tak nak buat, tapi, awak tak beri saya pilihan.
Mari sini!
Apa yang awak buat?
Sesungut saya!
Pembunuh!
Siapa awak?
Pengawal!
Di mana mereka? Terkejut saya!
Apa ini?
Lelaki Ketam!
Tepat pada masanya.
Mari sini.
Pegang kaki dia!
Lelaki Kurita! Lakukan sekarang!
Cabut topeng dia!
Apa yang awak buat?
Jangan menangis di depan orang. Memalukan.
Saya tak rasa nak bergurau.
Saya nak beritahu awak identiti Sotong Bermuka Merah.
Kalau awak nak saya pergi, saya akan pergi.
Betulkah? Bagaimana awak tahu?
Semuanya kerana pengorbanan Lelaki Ketam.
-Apa? -Tapi awak nak saya pergi, kan?
Saya akan pergi.
Junki! Awak tak boleh pergi begitu saja!
Awak tak guna!
Apa ini?
Sotong Bermuka Merah ialah Kang Kyunseong.
Ini gambar dia.
Awak Sotong Bermuka Merah?
Saya peminat awak.
Junki.
Budak kecil.
Jangan berkerut.
Jangan takut pada senior awak itu juga.
Kang Seojin, awak sangat keras kepala.
Kang Seojin.
Berusaha.
Saya pergi dulu.
Selamat tinggal.
Saya dah pulang.
Kenapa kamu berdua pulang bersama?
Yuna bantu saya rakam video hari ini.
-Biar saya jaga Sol. -Tentu.
-Pergi ke mak kamu. -Hai, Sol.
Kamu seronok hari ini?
Apa khabar?
Terima kasih kerana membantu saya hari ini.
Tiada masalah.
-Awak lapar? Saya pergi masak. -Tak.
Saya nak sunting video. Tak sempat makan.
Donggu.
Selamat pagi.
Apa yang awak buat?
Awak berjaga sepanjang malam?
Saya tak boleh tidur sebab saya nak habiskan ini.
Jadi, saya dah selesai sunting video ini.
-Betulkah? -Ya.
Okey, dah siap.
Saya akan berada di studio.
Selamat pagi.
Kenapa awak di sini?
Selagi tak tahu identiti Raja, awak tak boleh balik ke pejabat.
Ini dia.
Kita tengok dulu.
Gambar sotong?
Mari lihat.
Apa?
Hei.
Adakah ini benar?
Bagaimana awak melakukannya?
Kurita tolong saya.
-Kurita? -Ya...
Dia itu memang gila.
Tapi kadang-kadang dia agak hebat.
Saya penat.
Min Sua.
Berapa lama awak nak tinggal di sini?
Sampai saya tangkap dia.
-Hidung saya berdarah kerana awak. -Dusik.
Saya selamatkan awak daripada pembuli. Tolonglah saya balik.
Awak kawan yang teruk.
Awak lebih teruk daripada tauke restoran itu. Awak pembuli!
-Apa awak cakap? -Saya tarik balik.
Saya dah pulang.
Hai, Donggu.
-Macam mana? -Dia tak suka.
Dia kata, video itu pelik.
Dia kata saya gila.
Apa maksud awak? Apa yang terjadi?
Saya buat video bayi membesar.
Tapi bos saya tak suka.
Takkanlah sampai begitu.
Boleh awak tonton dan beri saya komen?
Donggu.
Apa itu?
Sperma.
Apa?
Kenapa letak video sperma?
Di awal video, kamu dikenalkan dengan penciptaan hidupan.
Ini babak sperma bertemu telur.
Kemudian bayi pun wujud!
Itu realiti. Bukankah ini idea segar?
Memang segar.
Tapi saya tak tahu jika pengenalan ini diperlukan.
Ya?
Adegan berikutnya luar biasa.
Tengok.
Apa itu?
Kenapa bayi melompat keluar dari perutnya?
-Apa itu? -Awak tak tengok The Matrix?
Bayi membesar dalam perut ibu selama 10 bulan...
...kemudian...
...saya tunjukkan waktu kelahiran secara dinamik.
Tapi ini terlalu aneh.
Kenapa? Ia tak buat awak rasa nak tonton berkali-kali?
Ia seperti filem sebenar, bukan?
Adegan seterusnya ialah adegan dalam 'Whispering Corridors'.
Mula-mula bayi di sini, kemudian di sini.
-Bertukar-tukar! -Cukuplah.
Kita tak perlu tengok.
Saya letih. Saya nak masuk tidur.
The Matrix...
Kenapa?
Donggu.
Awak serius nak jadi pengarah filem?
Apa maksud awak?
Saya rasa takut kalau suatu hari nanti filem awak ditayangkan.
Video belum selesai. Tonton selebihnya.
Saya rasa video awak macam filem dan nampak menarik.
Betul.
Tak perlu puji saya.
Senyumlah.
Saya nak rasa gembira, tetapi saya tidak boleh.
Saya risau saya akan terus merakam parti hari jadi saja.
Saya mungkin takkan berjaya dalam industri filem.
Awak boleh mula sekarang.
Buat filem.
Awak dapat tawaran, bukan?
-Itu... -Saya nampak awak begitu gembira.
Saya sangka awak cuma pandai berkerut, marah dan memekik.
Semasa kita rakam video itu semalam,...
...saya dapat tahu bahawa awak boleh senyum dengan manis.
Tentu awak amat menyukai kerja ini.
Itulah yang saya rasa.
Betulkah saya nampak begitu?
Jadi, jangan takut.
Cubalah lagi.
Tak semudah yang disangka.
Apa?
Rupa-rupanya, awak pengecut.
Apa?
Kalau tak nak buat kerja yang awak nak sebab takut...
...adakah awak akan gembira?
Awak akan menyesal nanti.
Kalau gagal, tak mengapalah.
Cuba lagi.
Betul tak?
Alamak.
Kata-kata saya agak melampau, bukan?
Saya minta maaf.
Donggu, saya dah buat semua kerja rumah.
Saya nak pergi berlatih buat pastri.
Baiklah.
Kang Donggu, berusaha!
Berusaha!
Encik.
Donggu.
Apa awak buat di sini?
Jawatan yang awak tawarkan itu...
...saya terima.
Harap dapat bekerja dengan awak.
Kang Donggu.
Sua! Awak nak ke mana?
Tadi saya di kedai serbaneka. Saya keluar ambil angin.
Awak nampak ceria.
Ada berita baik?
Saya dah kembali ceburi bidang perfileman.
-Saya buat keputusan untuk cuba. -Ya?
Baguslah.
Sekarang saya tahu kenapa saya suka Yuna.
Ya? Mengapa?
Saya suka dia tanpa sebab tertentu.
Saya cuma suka dia.
Apa yang awak cakap?
Macam mana dengan Sol?
Saya belum pasti.
Tapi saya tahu satu hal yang pasti.
Kalau saya terlalu banyak berfikir dan kehilangan dia...
...saya tak akan gembira.
Saya akan menyesal seumur hidup saya.
Sebab itulah saya akan beritahu dia perasaan saya.
Betulkah?
Bila?
Sekarang.
Masuklah.
Saya minta maaf. Awak tak perlu hantar saya pulang setiap kali.
Tak mengapa. Saya juga lalu di jalan ini.
Sejuk. Masuklah.
Baiklah. Jumpa lagi minggu depan di kelas.
Telefon saya.
Tentu tertinggal di dalam kereta Hyeonjun.
Donggu.
Yuna, saya nak cakap sesuatu kepada awak.
Apa?
Saya sukakan awak.
Saya betul-betul sukakan awak, Yuna.
-Awak dapat watak dalam drama? -Tahniah, Junki.
Awak dah terkenal sekarang?
Saya dah ada laman sosial media.
Menyamar jadi peminat saya. Mari bergambar.
Tak nak.
Boleh bersihkan telinga saya?
Apa yang awak buat ini?
Kenapa dia layan saya begini?
Bertenanglah, hati.
-Awak tengok apa? -Saya sedang mencari...
...cara untuk gembira sepanjang hidup saya.
Saya berhenti belajar awal.
Awak boleh saja belajar sekali lagi.
Terima kasih. Saya rasa lega sebab awak sangat positif.
Ramen itu ada tak hari ini?
Ppappai Ttappo Tomyum Thai.
Awak! Berhenti!
Dusik, halang dia!
Donggu, awak suka pada Yuna?
Donggu, awak nampak teruk.
Awak tak tidur?
Ada masalah dengan penginapan kami.
Nasib baik awak selamatkan kami.
Hyeonjun!
Mereka bersendirian di rumah?
Lewat malam begini?
Kenapa dia tak jawab panggilan?
Siapa?
Donggu!